«Ο ρόλος του Ιερέα-Ποιμένα στην εποχή μας»
του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου
Θωμά Ανδρέου Προϊσταμένου του Ιερού Προσκυνήματος Παναγίας
Φανερωμένης –Νέας Ηρακλείτσης

 

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα που διαδραματίζονται στις
μέρες μας και αφορούν μία ουσιαστική πολεμική κατά της Εκκλησίας
και του Ιερού Κλήρου ,θα ήθελα στην πρώτη μας επικοινωνία από την
παρούσα στήλη του περιοδικού της Ιεράς Μητροπόλεως μας, που με
αγάπη πολλή μου ανέθεσε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας ,
να ασχοληθώ με τον ρόλο του σύγχρονου Ιερέα και ποιμένα στην σύγχρονη
κοινωνία . Θα ασχοληθούμε λοιπόν με την πλέον δύσκολη αποστολή που είναι του
Ιερέως και μάλιστα σε μια εποχή που οι θεσμοί κλονίζονται καίρια και ο λαός αναζητά
καθοδηγητές.
Όταν ξεκινήσαμε να πλάθουμε το όνειρο για την πορεία μας
στον χώρο της Εκκλησίας ,γνωρίζαμε εκ των πραγμάτων πώς είναι πολύ
δύσκολος ο δρόμος αυτός. Όταν όμως το παιδικό όνειρο ,πήρε σάρκα και
οστά ως ύψιστη έκφραση αφοσίωσης στον Δεσπότη Χριστό ,τότε πλέον
άρχισε να γίνεται βίωμα η αποστολή μας αυτή. Για κάποιους νεοδιανοούμενους
δυστυχώς ο ρόλος του Κλήρου είναι μηδαμινός. Κάποτε ο Ιερέας ήταν το
σύμβολο όχι μίας θεοκρατικής κοινωνίας όπως επιμένουν να λένε ,αλλά
μιας κοινωνίας αγάπης και ενότητος, κάτι που υφίσταται ακόμα στην επαρχία
σε σχέση με τις μεγαλουπόλεις όπου οι απόψεις διίστανται επί του θέματος.
Διερωτώμαι πραγματικά, μήπως αρχίσαμε να χάνουμε τον προορισμό
μας ή απλά διανύομε μία περίοδο κρίσης από τις πολλές που έχει περάσει η
Εκκλησία στο παρελθόν; Η Ιερωσύνη δεν είναι επάγγελμα αλλά ύψιστο
υπούργημα, που σκοπό έχει την συνένωση των ανθρώπων δια των Ιερών
μυστηρίων με τον Θεό. Ακόμα και αν κάποιοι από εμάς τους κληρικούς ,
ελάχιστοι σίγουρα , βλέπουν την Ιερωσύνη ως επάγγελμα αυτό δεν μπορεί
να σημαίνει πώς ισχύει για τις χιλιάδες Ελλήνων Κληρικών ,που αφοσιωμένοι
διακονούν Τον Θεό και τον λαό του Θεού. Οι Κληρικοί έχουμε πρότυπα πολλά
ως οδοδείκτες για την πορεία και το έργο μας στον αμπελώνα του Κυρίου, πραγματικούς
ιδεολόγους που επισφράγισαν ακόμα και με το προσωπικό τους μαρτύριο
την ύψιστη αποστολή του ποιμένα στην εποχή τους ,όταν το Έθνος μας περνούσε
δύσκολες ώρες.
Έπαψε πλέον ο ρόλος του Ιερέα να είναι παιδαγωγικός; Μα ακόμα
και σήμερα έρχονται οι νέοι να μας συμβουλευθούν στις εκκλησιές μας για τα
προβλήματα που τους απασχολούν και να ζητήσουν την προσευχή του Ιερέως
για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Πόσες φορές μας
επισκέπτονται άνθρωποι και ζητούν την επέμβαση του Ποιμένα της Ενορίας
για οικογενειακά προβλήματα που προκύπτουν μεταξύ συζύγων η και παιδιών;
Έπαψε ο ρόλος του Ιερέα να είναι κοινωνικός; Πόσες φορές δεν
πρωτοστατούμε σε σοβαρά προβλήματα, που μαστίζουν την κοινωνία, όπως μας στο ζήτημα
των Ναρκωτικών την ανεργία ,την κακοποίηση των γυναικών –με ειδικό ξενώνα που φροντίζει


- 2 -
τις γυναίκες αυτές υποκαθιστώντας στον τομέα αυτό την Πολιτεία- καθώς και
σε τόσα άλλα ζητήματα που αφορούν το πλάσμα του Θεού ,τον άνθρωπο.
Έπαψε τέλος ο ρόλος του Ιερέως να είναι κοινωφελείς; Εάν
η Πολιτεία κάνει ένα Νοσοκομείο ή κάτι άλλο ,τρέχουν όλα τα Μ.Μ.Ε
να καλύψουν το γεγονός με τυμπανοκρουσίες και χειροκροτήματα, αλλά
πόσοι δημοσιογράφοι και πόσα κανάλια ασχολήθηκαν με την προβολή
των χιλιάδων μερίδων φαγητού που σε όλη την Επικράτεια διατίθενται επί
καθημερινής βάσεως σε συνανθρώπους μας ,με τα εκατοντάδες Ιδρύματα
της Εκκλησίας της Ελλάδος που αθόρυβα απαλύνουν τον πόνο και
φροντίζουν ανθρώπους κάθε ηλικίας; Από τα στατιστικά στοιχεία
που δημοσιεύονται στα «Δίπτυχα» του έτους 2006, μπορούμε να
αντιληφθούμε το μέγεθος του αριθμού των κοινωφελών Ιδρυμάτων , σε όλες τις
Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος : 350 Γηροκομεία ,Βρεφονηπιακοί
Σταθμοί , Στέγες κατακοίτων ,παιδικές Κατασκηνώσεις κλπ.
1839 Φιλόπτωχα Ταμεία και 184 Σπίτια Γαλήνης σε όλες τις Μητροπόλεις
που προσφέρουν καθημερινά περίπου 30.000 μερίδες φαγητού σε συνανθρώπους μας ,
και τόσα άλλα που ποτέ η Εκκλησία δεν προσπάθησε να προβάλλει γιατί
από της ιδρύσεως Της από τον Αρχηγό και τελειωτή της Πίστεως μας
Ιησού Χριστό, το έργον αυτό πρέπει και γίνεται αθόρυβα.
Κατά τον Αδελφόθεο Ιάκωβο δεν υφίσταται Πίστις χωρίς έργα : « Τι το όφελος, αδελφοί
μου ,εάν πίστιν λέγη τις έχειν ,έργα δε μή έχει ;μη δύναται η πίστις σώσαι αυτόν;
Εάν δε αδελφός ή αδελφή γυμνοί υπάρχωσι και λειπόμενοι ωσί της εφημέρου τροφής …
τι το όφελος ; ούτω και η Πίστις ,εάν έργα μη έχη νεκρά ‘έστι καθ΄έαυτήν….δείξον μοι
την πίστιν σου, εκ των έργων σου». ( Ιακώβου β΄14 -18 )
Ο ρόλος του Ποιμένα στην εποχή μας ,αλλά και σε κάθε εποχή
παραμένει ο ίδιος. Η Διακονία του Θεού και του ανθρώπου. Έτσι συλλάβαμε
το όραμα της Αγίας Ιερωσύνης , έτσι θα φύγουμε από την ζωή αυτή αφήνοντας
την παρακαταθήκη της αγάπης είς διαδοχή των επομένων από εμάς ,όπως
και εμείς την παραλάβαμε από κάποιους άλλους , που με την αγία ζωή τους
μας χάραξαν το δρόμο ανοίγοντας με την παρουσία τους το δρόμο μας
στον αμπελώνα του Ναζωραίου. Ο ρόλος μας είναι διαχρονικός πάντοτε.
Και να είσθε σίγουροι , πώς δεν μαζεύουμε όλοι για τα «γεράματα» μας ,γιατί από
την αρχή εμπιστευθήκαμε την ζωή μας στο Θεό! Αν κάτι απολαμβάνουμε
αυτό είναι η έκδηλη αγάπη των ενοριτών μας ,του πιστού λαού που ποιμαίνουμε,
του λαού που έμαθε πώς το τιμημένο ράσο του απλού παπά τον υποδέχεται
στη ζωή και με το ίδιο ράσο τον αποχαιρετά όταν φεύγει από αυτήν.
Αυτή η αγάπη είναι ο μόνος θησαυρός που δεν αλλάζει με κανένα θησαυρό
επί της γης , γιατί η περιουσία μας είναι ο περιούσιος λαός Του Θεού.