Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Θωμά Ανδρέου
Συναίσθημα απογοήτευσης …
Πριν μερικές ημέρες μετά την εορτή της Πρωτοχρονιάς , που ακόμα η εορταστική ατμόσφαιρα δεν έχει ξεθωριάσει , βρέθηκα να πίνω ένα καφεδάκι σε γνωστό κατάστημα της Καβάλας . Κάθισα σε ένα τραπεζάκι και παρήγγειλα το ελληνικό παραδοσιακό καφεδάκι ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα που είχα μαζί μου .
Απέναντι μου ,σε μικρή απόσταση – μας χώριζε ένα τραπέζι- βρίσκεται μια νεανική παρέα κοριτσιών και αγοριών που η ηλικία τους ήταν από 16 έως 20 ετών. Στην αρχή απορροφημένος στην ανάγνωση των γεγονότων που περιέγραφε η εφημερίδα δεν έδωσα σημασία σε μία, δύο γνωστές ατάκες του σύγχρονου κώδικα επικοινωνίας των νέων με την συγκεκριμένη φράση που ξεκινά με το γνωστό κοσμητικό επίθετο που συχνά πυκνά ακούμε να χρησιμοποιείτε ευρέως! Λίγο αργότερα όμως η συζήτηση από την απέναντι νεανική παρέα έγινε λίγο πιο έντονη . Η απόσταση που μας χώριζε μικρή και άθελα μου έφθαναν στα αυτιά μου χυδαίες εξευτελιστικές εκφράσεις που μόνον μεταξύ φίλων δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν και μάλιστα στον συγκεκριμένο δημόσιο χώρο.
Σήκωσα τα μάτια μου και με έκπληξη διεπίστωσα πως η παρέα των παιδιών απέναντι μου ,γιατί για παιδιά πρόκειται, είχαν ξεκινήσει έναν διάλογο κεκοσμημένο με ότι χειρότερο μπορεί να ακούσει κανείς αδιαφορώντας ασφαλώς για όποιον θα τους άκουγε ακόμα και αν αυτός ήταν παπάς ! Η έκπληξή μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη μετά την διαπίστωση ότι οι κοπελιές της παρέας συναγωνίζονταν η μια την άλλη ποια θα εκφραστεί χυδαιότερα . Επίσης νόμιζα πως το γνωστό κοσμητικό επίθετο το χρησιμοποιούσαν τα αγόρια στις μεταξύ τους συζητήσεις . Λάθος ! Περισσότερο το άκουγα από τα κορίτσια της παρέας στην χρήση ενός φθηνού αγενέστατου διαλόγου εμπλουτισμένου με φράσεις που σε κάθε περίπτωση θα έφερναν τουλάχιστον σε αμηχανία αυτόν που τις άκουγε!
Όχι ,δεν καβγάδιζαν …. Βριζόντουσαν με τον τρόπο αυτό γιατί απλά …. Έτσι μιλούν οι νέοι σήμερα! Βρέθηκα σε δύσκολη θέση και ασφαλώς επειδή κανείς δεν εμποδίζει κανέναν να λέει ότι θέλει σήμερα και εφ’ όσον η παρουσία μου δεν τους ενόχλησε στο ελάχιστο –μάλλον τους ήταν αδιάφορη- σηκώθηκα να φύγω ,απογοητευμένος από το γεγονός πως πλέον το Ιερατικό μας σχήμα δεν εμπνέει κανέναν σεβασμό ειδικά στα νέα παιδιά που δεν έχουν η δεν θέλουν να έχουν καμία επαφή με την Εκκλησία.
Πριν αποχωρίσω σκέφθηκα μέσα μου. Μήπως πρέπει να μιλήσεις σε αυτά τα παιδιά ; Από την άλλη σκεπτόμουν εάν τους μιλήσω μήπως αντιδράσουν, μήπως ενοχληθούν, μήπως χλευάσουν και θεωρήσουν γραφικό τον παπά που «κουφάθηκε» με τα λεγόμενα τους ; Τελικά είπα θα πάω και νομίζω πως η επιλογή μου δεν ήταν λανθασμένη .
- Καλημέρα παιδιά ,χρόνια πολλά και καλή χρονιά ,μου επιτρέπετε παρακαλώ να σας απασχολήσω για λίγο; ρώτησα τα παιδιά που μόλις με είδαν να πλησιάζω το τραπέζι τους σταμάτησαν απότομα την κουβέντα τους.
- Ναι πάτερ σας ακούμε ,μου απάντησαν με ευγένεια.
- Προηγουμένως ,άθελα μου άκουσα να μιλάτε μεταξύ σας και βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση και αυτό τον προβληματισμό μου θέλω να μοιραστώ μαζί σας … Έχετε κάθε δικαίωμα να εκφράζεσθε όπως θέλετε αλλά αυτό το δικαίωμα μήπως το χρησιμοποιείτε λανθασμένα ; Τόσο αδιάφορη ήταν η παρουσία μου που δεν σκεφθήκατε έστω εάν άξιζε τον κόπο να χαμηλώσετε λίγο την ένταση της συζήτησης σας ;
Τους είπα πως έχω αδέλφια στην ηλικία τους και καταλαβαίνω πως ο τρόπος επικοινωνίας των νέων έχει αλλάξει. Είπα επίσης πως δεν θα ήθελα την παρέμβαση μου αυτήν να την εκλάβουν σαν κήρυγμα αλλά πραγματικά ως προβληματισμό που μοιραζόμουν με φίλους μου. Τελειώνοντας και αφού με χαμόγελο ευχαρίστησα τα παιδιά που με άκουσαν με προσοχή κοιτώντας με κατάματα έκανα να φύγω, με σταμάτησε η φωνή ενός εκ των κοριτσιών της παρέας που μου είπε:
- Συγνώμη πάτερ ήταν λάθος μας !
Τους ευχαρίστησα για μια ακόμα φορά που με άκουσαν με προσοχή και αποχώρισα. Στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν : μήπως δεν έπρεπε να μιλήσω καθόλου και αποχωρίσω διακριτικά αφού μια τέτοια παρέμβαση θα μπορούσε ακόμα και να τους εξαγριώσει ; Όμως η στάση των παιδιών αυτών, των άγνωστων σε εμένα δεν έδειξε κάτι τέτοιο … Με άκουσαν πραγματικά με προσοχή και εγώ δεν αποχώρισα ντροπιασμένος αλλά κατάφερα να τους μιλήσω και ίσως , λέω ίσως να τους πείσω πως δεν είναι μόνον αυτός ο τρόπος επικοινωνίας και μάλιστα από νέα παιδιά γεμάτα ζωντάνια που έρχονται με την σειρά τους να αναλάβουν την ευθύνη να ζήσουν σε ένα κόσμο όπως τον παρέλαβαν από τους άλλους . Και οι άλλοι είμαι εγώ είσαι εσύ είμαστε όλοι …. Ο καθρέπτης της δικής μας κοινωνίας αντικαθρεπτίζετε στα πρόσωπα αυτών των παιδιών.
Τα παιδιά και μόνο που με άκουσαν σε αυτά που αισθάνθηκα την ανάγκη να τους πω έδειξαν φιλοτιμία . Θέλω να πιστεύω πως προβληματίστηκαν. Οφείλω να τα ευχαριστήσω μέσα από αυτήν την κατάθεση ψυχής για την στάση που επέδειξαν με το να με ακούσουν σε αυτά που θέλησα να τους πω . Η απογοήτευση μου τελικά δεν έχει να κάνει με αυτά. Μάλλον έχει να κάνει με εμένα ,εσένα και όλους μας που δεν φροντίσαμε να πείσουμε αυτά και άλλα παιδιά, πως ο κωδικός επικοινωνίας στην ανθρώπινη σχέση δεν έχει να κάνει με την χυδαιότητα ,με την ύβρη αλλά με τον ουσιαστικό και οντολογικό λόγω αγάπης και σεβασμού του ενός προς τον άλλον , λόγω που σε καμία περίπτωση δεν μειώνει αλλά ανυψώνει και τιμά αυτόν που έχω απέναντι μου….
Νέα Ηρακλείτσα 08-01-2010